Er zijn nogal wat problemen geweest met het posten en ook met het lezen van Shaina’s blog. Ik krijg aardig wat mailtjes binnen hoe het nu met Shaina en haar taak als diabetes hulphond gaat (bijzonder dat hypohond nu gewoon diabetes hulphond wordt genoemd).

Ik ben op http://diabeteshulphond.blogspot.com/ verder gegaan met ons blog. Ik kan nu nog geen link invoegen, dus even knippen en plakken en je kan verder meelezen.

We hopen dat we jullie op de nieuwe blog snel mogen begroeten als lezers……..

Groetjes van Judith en een poot van Shaina!

Even testen of ik weer kan posten op dit blog. Helaas zijn er voor juni 2011 geen berichten meer terug te lezen. Ik hoop dat dit nog goed komt………..

In elk geval kan ik nog geen foto’s uploaden, de max. tes. is 1 mb. Pfffffff dat wordt andere ext. gebruiken. Tips zijn welkom!

Het is gewoon niet te geloven wat hier allemaal gebeurt en in welk tempo! Gisteravond sprong Shaina tegen me op, ik meten.. ja hoor 10.2. Een half uurtje later deed ze dat weer, ze had me de hele tijd al in de gaten gehouden. Ik weer meten en nu een 13.9. Deze dame volgt me dus ook als ik doorstijg!

Later op de avond kwam ze bij me en tikte wel een keer of 4 tegen mijn hand. Ik meten en ik zat op 6.9. Netjes dus, maar van Shen weet ik ook dat hij me alarmeerde voor iets dat komen ging als mijn bloedsuikers nog okxe9 waren. Zou Shaina dit nu al doorhebben? Of zou ze gewoon proberen wat aandacht te krijgen? Of……….? Ik heb mijn twijfel een paar minuten laten gaan en toen toch maar weer gemeten. Kippenvel toen ik mijn metertje af las: 5.2. Een scherpe daling van meer dan een punt binnen 6 minuten (mijn sensor vond alles nog okxe9). Mijn twijfel was weg en zo ook een half flesje energiedrank. Moest genoeg zijn (dacht ik). Ik bracht mijn oudste naar zijn bed. Hij slaapt op zolder en Shaina durft de open zoldertrap niet zo goed op, dus ze bleef op de overloop. Terwijl ik mijn oudste in bed stopte hoorde ik Shaina zacht piepen en janken op de overloop. Snel mijn kanjertje welterusten gewenst en naar beneden gelopen, met Shaina op mijn hielen. Ze troonde me mee naar de keuken waar ik altijd mijn bloedsuiker meet. Ik was ondertussen gezakt naar 4.1 ondanks de energiedrank! Dit is zo bijzonder, mijn zwarte dame neemt geen genoegen met een belonong en een dikke knuffel als mijn bloedsuikers blijven dalen (of stijgen). Ik ben meer dan TROTS op haar! 

Bijzonder is ook dat ik mijn bloedsuikers handmatig meet als Shaina alarmeert en dat ik niet even kijk op mijn sensor hoe het is met mijn bloedsuiker. Met de scherpe dalingen weet ik dat mijn sensor errug achter loopt. Zo ook gisteravond. Pas na het hele flesje energiedrank en wat eten gaf het ding een alarm "lage bloedglucose verwacht"……. nou ja, die had ik al en we zijn weer op weg omhoog!!! Ik heb de langste tijd met sensor gehad, als schijnbare tussenoplossing……… Shaina gaat als een speer!( en de sensor volgt als een slak, die nog wel eens de verkeerde route neemt…………)

O ja, voor ik het vergeet te melden (sorry, niet iedereen zal deze direct begrijpen); mijn camoeflagestift voor mijn wallen heb ik al een tijdje niet meer gebruikt! Er is weer meer RUST!

Gisteren wilden mijn bloedsuikers niet onder de tien komen, wat ik ook probeerde…. De hele dag rond de 12 gezeten, tot gisteravond. Op de een of andere manier leek alle extra insuline van de hele dag zich te hebben opgehoopt om opeens massaal de tegenaanval in te gaan (tja effectief is dat wel). Ik had er zelf niets van in de gaten en ook mijn sensor sloeg geen alarm. Wie wxe9l alarm sloeg? Dat was onze Shaina! Ze alarmeerde bij een waarde van 7.9! Volgens mijn sensor was mijn bloedsuiker inderdaad dalende, maar langzaam. Het uurtje daarna was vrij heftig, binnen no-time kelderde mijn bloedsuiker. Daar ging weer vrolijk een flesje AA-drank in, maar ook dat kon niet voorkomen dat ik bleef zakken. Best spannend…… Ondertussen bleef Shaina me constant volgen, ook zij vond het spannend. Gelukkig stabiliseerde de waarde zich na een tijd (en de nodige koolhydraten). Ik ben echt supertrots op Shaina! (en terecht)

Tegelijkertijd besef ik ook dat de manier waarop Shaina hier al haar taak zo oppikt echt een bijzonderheid is. Het gaat zxf3 snel. Normaal gesproken duurt het wel wat langer voordat honden gaan alarmeren op een naderende hypo/hyper, maar Shaina DOET het "gewoon"!

Alweer een week voorbij. Wat gaat het snel! En aan de andere kant………….. het lijkt al veel langer dat Shaina hier is. Geweldig hoe zij haar draai hier heeft gevonden, geweldig hoe de kids haar in hun hartjes hebben gesloten (en wij natuurlijk ook). En geweldig hoe Shaina ook op de kids reageert. Als xe9xe9n van hen verdrietig is, of zich pijn heeft gedaan staat onze dame vooraan om even met een troostende snoet of een zachte poot te laten weten dat ze er is. En het werkt super! De kids vergeten door die zachte aanraking al snel hun pijn of verdriet. Zo mooi!

Al verschillende keren heeft ze me de afgelopen week laten weten dat mijn bloedsuiker daalt. Vaak komt ze dan bij me en tikt met haar snuit tegen mijn hand, of als ze de kans ervoor krijgt legt ze een poot op mijn arm of mijn been. Al die keren dat het voor mij duidelijk was dat dit gedrag "anders" was dan normaal, had ze het ook goed! Ik ben reuzetrots op haar! Als ze zo snel door blijft leren heeft ze al snel haar "diploma" op zak.

Ook heerlijk om te merken; afgelopen week had mijn sensor echt een vreselijke dag; constant alarmen van "sensorfout"of vele punten hoger of lager aangeven dan ik daadwerkelijk zat. Het mooie was dat Shaina me die dag wel zeker vier keer terecht heeft gewaarschuwd (3x rond de 4.5 en 1x op een 10.3) dat het niet helemaal goed ging. Haar alarmen check ik dan met een vingerprik. Als ik op mijn sensor had vertrouwd had ik Shaina's alarmen niet beloond xe9n had ik zeker 3 dikke hypo's gehad!!!!!

Heerlijk zijn ook de uurtjes in het bos. Shaina leeft zich dan helemaal uit en is niet moe te krijgen. Het is gewoon xe9xe9n brok energie (hihi ook iets dat ik niet van een poedel had verwacht…..). Net voordat ze een balletje te pakken heeft maakt ze een grappig huppeltje, zal mijn best doen om dat een vast te leggen, het ziet er zo gaaf uit!

Dat was in een notendop onze week, ik laat snel weer een berichtje achter over deze bijzondere dame met haar bijzondere taak….

Wauw…….

Dit ene woord geeft een beeld van de afgelopen twee weken. De twee weken waarin een lieve zwarte poedel al laat zien wat ze in huis heeft. Ik ben zo ongelooflijk trots op Shaina. Twee weken die in mijn "planning" alleen in het teken zouden staan van elkaar leren kennen, elkaar ruimte geven om alle ritmes in elkaar te laten samenvloeien, gewoon lekker rustig aan kennis maken. Fout gedacht!

Shaina heeft vanaf dag 1 al laten weten dat ze heel intelligent is en dat ze wxe9xe9t dat ze vooral mij extra in de gaten moet houden. In deze twee weken heeft ze al diverse alarmen gegeven bij dalende bloedsuikers. Bijna al haar verwijzingen zaten rond de 4.5! Het is bijzonder wonderbaarlijk hoe deze dame de afgelopen weken al haar toekomstige taak aan het oppakken is. Ja, ze komt bij een goede fokker vandaan, ja ze heeft een erg goed eerste jaar gehad bij een bijzonder goed gastgezin, ja ze is geselecteerd op eigenschappen door iemand met bijzondere kennis en kunde (thnx Nancy van stichting Paqo) en ja de klik tussen Shaina en mij is er en niet te vergeten zien we veel van Shen terug. Maar….. dat het in zo'n sneltreinvaart kan gaan, dat had niemand kunnen bedenken of zelfs maar durven dromen.

Vanmorgen toonde Shaina aan dat ze nu al beter op me let dan de sensor. Ze alarmeerde door heel zacht een poot op mijn been te leggen. Volgens mijn sensor zat ik op 9.1. Goh, zou Shaina dit ook al als te hoog ervaren, vroeg ik me nog af……. Ik pakte mijn metertje en deze gaf een 5.4 (!!!!) aan. Meetfout, dacht ik nog….. Nee hoor ook de tweede meting gaf een 5.4 aan. Kwartiertje later nog eens gemeten en ik zat op 4.1. Pas toen ik een bloedsuiker op mijn sensor ingaf bedacht dat apparaat dat het niet goed werkte en gaf vrolijk piepend na 5 minuten aan dat er een "sensorfout" was opgetreden en de alarmen inactief waren…………. Bizar dat een diabeteshond aan het begin van haar opleiding nu al beter functioneerd dan een sensor, die naar men zegt al vele jaren is doorontwikkeld…..

Nu we het dan toch weer over de vrolijk piepende sensor hebben wil ik even een foto delen. Het geeft een beeld van de alarmen van mijn sensor voor xe9xe9n dag (24 uur).

Dit zijn dus 26 alarmen voor 4 keer een waarde van onder de 4.0 mmol/liter! Daarbij komen nog de piepjes voor het uitvoeren van een kalibratie of van "sensorfouten". Niet vreemd dat je bij dagen als deze gefrustreerd raakt door alle piepjes en bij elk alarm je zuchtend afvraagd "wat nu weer?"

Andersom kan het xf3xf3k:

Hierbij zie je dus dat ik de afgelopen 24 uur  4 keer boven de grens van 12.5 heb gezeten en daar maar 2x voor ben gewaarschuwd. En dat ik maar liefst 7x onder de grens van 4.0 heb gezeten en daar ook maar 2x voor ben gewaarschuwd………

Als ik heel onbescheiden deze lijn doortrek naar het alarmeren (nu al) van Shaina dan is ze beter dan de sensor…. Alleen staat Shaina nog maar aan het begin van haar opleiding en moet ze zeker nog aan het werk voor ze haar diploma als diabeteshulphond kan behalen, want het begin is er, maar ze mag nxf3g meer leren. Bijzonder dat sensoren voor sommige diabeten worden vergoed, maar diabeteshonden niet………………

Genoeg over de sensor vs hond! Nu een paar heerlijke foto's van een heerlijke middag in het bos.

Iedereen heeft genoten en Shaina is niet moe te krijgen. Ze is helemaal verzot op water en op tennisballetjes, kan je nagaan wat een feest het is als je beide combineert! Heerlijk om zo een middag door te brengen in het bos. Tot Shaina opeens tegen me opspringt en verwijst…. Ik zit op 4.3! Wat een kanjer van een hond. Vanuit haar spel toch mij in de gaten houden en me duidelijk maken dat het niet oke is. Na een heerlijke beloning speelt de dame vrolijk verder. Wat een fijn en rustgevend idee is het voor mij om te weten dat ze naast haar spel toch ook een oogje houdt op mij! En dat al na amper twee weken hier! Dat belooft nog wat………..

Wauw…….

Dit ene woord geeft een beeld van de afgelopen twee weken. De twee weken waarin een lieve zwarte poedel al laat zien wat ze in huis heeft. Ik ben zo ongelooflijk trots op Shaina. Twee weken die in mijn "planning" alleen in het teken zouden staan van elkaar leren kennen, elkaar ruimte geven om alle ritmes in elkaar te laten samenvloeien, gewoon lekker rustig aan kennis maken. Fout gedacht!

Shaina heeft vanaf dag 1 al laten weten dat ze heel intelligent is en dat ze wéét dat ze vooral mij extra in de gaten moet houden. In deze twee weken heeft ze al diverse alarmen gegeven bij dalende bloedsuikers. Bijna al haar verwijzingen zaten rond de 4.5! Het is bijzonder wonderbaarlijk hoe deze dame de afgelopen weken al haar toekomstige taak aan het oppakken is. Ja, ze komt bij een goede fokker vandaan, ja ze heeft een erg goed eerste jaar gehad bij een bijzonder goed gastgezin, ja ze is geselecteerd op eigenschappen door iemand met bijzondere kennis en kunde (thnx Nancy van stichting Paqo) en ja de klik tussen Shaina en mij is er en niet te vergeten zien we veel van Shen terug. Maar….. dat het in zo'n sneltreinvaart kan gaan, dat had niemand kunnen bedenken of zelfs maar durven dromen.

Vanmorgen toonde Shaina aan dat ze nu al beter op me let dan de sensor. Ze alarmeerde door heel zacht een poot op mijn been te leggen. Volgens mijn sensor zat ik op 9.1. Goh, zou Shaina dit ook al als te hoog ervaren, vroeg ik me nog af……. Ik pakte mijn metertje en deze gaf een 5.4 (!!!!) aan. Meetfout, dacht ik nog….. Nee hoor ook de tweede meting gaf een 5.4 aan. Kwartiertje later nog eens gemeten en ik zat op 4.1. Pas toen ik een bloedsuiker op mijn sensor ingaf bedacht dat apparaat dat het niet goed werkte en gaf vrolijk piepend na 5 minuten aan dat er een "sensorfout" was opgetreden en de alarmen inactief waren…………. Bizar dat een diabeteshond aan het begin van haar opleiding nu al beter functioneerd dan een sensor, die naar men zegt al vele jaren is doorontwikkeld…..

Nu we het dan toch weer over de vrolijk piepende sensor hebben wil ik even een foto delen. Het geeft een beeld van de alarmen van mijn sensor voor één dag (24 uur).

Dit zijn dus 26 alarmen voor 4 keer een waarde van onder de 4.0 mmol/liter! Daarbij komen nog de piepjes voor het uitvoeren van een kalibratie of van "sensorfouten". Niet vreemd dat je bij dagen als deze gefrustreerd raakt door alle piepjes en bij elk alarm je zuchtend afvraagd "wat nu weer?"

Andersom kan het óók:

Hierbij zie je dus dat ik de afgelopen 24 uur  4 keer boven de grens van 12.5 heb gezeten en daar maar 2x voor ben gewaarschuwd. En dat ik maar liefst 7x onder de grens van 4.0 heb gezeten en daar ook maar 2x voor ben gewaarschuwd………

Als ik heel onbescheiden deze lijn doortrek naar het alarmeren (nu al) van Shaina dan is ze beter dan de sensor…. Alleen staat Shaina nog maar aan het begin van haar opleiding en moet ze zeker nog aan het werk voor ze haar diploma als diabeteshulphond kan behalen, want het begin is er, maar ze mag nóg meer leren. Bijzonder dat sensoren voor sommige diabeten worden vergoed, maar diabeteshonden niet………………

Genoeg over de sensor vs hond! Nu een paar heerlijke foto's van een heerlijke middag in het bos.

Iedereen heeft genoten en Shaina is niet moe te krijgen. Ze is helemaal verzot op water en op tennisballetjes, kan je nagaan wat een feest het is als je beide combineert! Heerlijk om zo een middag door te brengen in het bos. Tot Shaina opeens tegen me opspringt en verwijst…. Ik zit op 4.3! Wat een kanjer van een hond. Vanuit haar spel toch mij in de gaten houden en me duidelijk maken dat het niet oke is. Na een heerlijke beloning speelt de dame vrolijk verder. Wat een fijn en rustgevend idee is het voor mij om te weten dat ze naast haar spel toch ook een oogje houdt op mij! En dat al na amper twee weken hier! Dat belooft nog wat………..

Na alle ellende en verdriet gaat de zon ook hier weer schijnen en dan wel in de vorm van een trouwe viervoeter! Graag wil ik jullie voorstellen aan mijn nieuwe kanjer Shaina.

 
Wat een beauty hxe8? Dat is ook wat haar naam betekend; beeldschoon!

Afgelopen zaterdag reed ik met de auto, met achterin een nog lege ingeklapte bench (niet wetend of deze op de terugweg uitgeklapt en "gevuld" achterin zou staan), richting de Betuwe. Daar zou ik de fokker waar Shaina vandaan komt, het gastgezin en natuurlijk Nancy van Paqo ontmoeten. De onzekerheid (zou het klikken?), en de spanning zorgden voor een heerlijke knoop in mijn maag…. Een poedel, wat moet je daarvan denken? Net als de meeste mensen had ik andere associaties bij een "poedel". Een nuffig beestje met strikjes en bolletjes en een truttig karakter. Ook kom je er gewoon op straat weinig tegen. Ja, wel de kruisingen……… maar echt een poedel? Verder natuurlijk me afgevraagd of ik me verbonden zou kunnen voelen aan een andere hond dan Shen, zonder hem of haar steeds te vergelijken…. Ben ik er zelf klaar voor om weer helemaal van vooraf aan te beginnen met de opleiding enz. Gewoon heel veel gedachten, onzekerheden maar ook verlangen. Een mooie combinatie om er lichamelijk last van te hebben, wetend dat dit een keerpunt kan zijn (achteraf spreek ik waarschijnlijk van een mijlpaal……)

Eenmaal aangekomen bij de fokker, Kees met een prachtige kennel "van 't Boeffieskamp" , werden mijn gedachten een beetje afgeleid. Heb er veel prachtige en lieve poedels gezien en een fantastische bouvier. Later ook helemaal vertederd door heerlijke poedelpups en bouvierpups! Prachtige dieren die bij een zeer goede fokker hun eerste stappen zetten. Geweldig! Naast al die lieve viervoeters waren ook het gastgezin en mensen van Stichting Paqo aanwezig voor een gezellige en goedverzorgde lunch. Ondanks alle afleiding van mensen en pootjes, kon ik het niet helpen dat elke keer weer mijn aandacht naar Shaina werd getrokken. Wat een heerlijke hond. Ondanks alle drukte voelde ik al een band; beide werden we steeds weer naar elkaar toe getrokken. Geweldig!

Na de nodige informatie overdracht, gewoontes, handigheidjes en weetjes over Shaina, namen Whera en Bob afscheid van hun kanjer. Wat een dubbel moment. Ik superblij met de klik tussen Shaina en mij, maar ook me zo goed kunnen voorstellen dat afscheid nemen van deze dame erg veel pijn kan doen. Ik kan me voorstellen dat je als gastgezin wxe9xe9t dat zo'n moment er ooit komt, maar ik denk niet dat je je er echt op kan voorbereiden. Zeker niet met deze dame. Het is zo'n bijzonder hartverwarmend hondje! Daarnaast merk ik aan alles dat Shaina er een fantastisch jaar heeft gehad. Shaina is super gesocialiseerd, heeft zoveel liefde en vertrouwen meegekregen, is prima opgevoed! Daarnaast is haar fijngevoeligheid niet beschadigd, eruit getraind of genegeerd! En om die balans te vinden is misschien wel het moeilijkste deel. En juist dat deel is bij Whera zo vanzelfsprekend dat het voor haar "gewoon" is. Mijn dank en respect voor Whera en vooral supertrainer Chinook zijn groot! Wat bijzonder wat Chinook heeft neergezet! Chinook; dank je wel kanjer!

Bij thuiskomst was bijna al de rode loper uitgelegd! Enthousiast en warm werden we binnengehaald, vooral de zwarte dame die direct een klik had met de kids. Wederzijds! Heerlijk om te zien hoe Shaina werd binnengelaten in die hartjes en hoe zij haar nieuwe omgeving vrolijk en ietwat onwennig verkende. Het was erg moeilijk voor iedereen om het bedje op te zoeken, maar getroost door de wetenschap dat shaina er de volgende dag er ook "gewoon" zou zijn, lukte het uiteindelijk toch. Shaina ging naast mijn bed liggen op haar eigen dekentje alsof ze dat al helemaal gewend was.

Ik had gedacht dat Shaina en ik eerst aan elkaar moesten wennen. Vooral voor haar een overgang van vertrouwd naar nieuw, maar ze is zo flexibel! Bijzonder en boven ieders verwachting heeft ze de afgelopen week al gealarmeerd! Wat nou eerst vakantie en wennen! Shaina zet er vaart achter en hoe! Het is zxf3 bijzonder dat het zelfs voor mij erg snel gaat.

En wxe9xe9r wordt er dan zichtbaar wat voor een bijzonder werk er al is neergezet door het gastgezin (hihihi die dat "normaal" vinden ) maar ook wordt het wxe9xe9r duidelijk dat Nancy van Stichting Paqo zoveel kennis en expertise heeft dat ze wxe9xe9r de juiste hond op de juiste plek zet en dat deze kanjer dan hier haar werktaak (en natuurlijk haar "hond"-zijn) mag laten zien.

Nancy dank je wel! Je gaat hier wxe9xe9r mijn wereld veranderen, niet alleen die van mij (en mijn lijf), maar ook die van man en kids! Het gat dat Shen achterliet is groot, het verdriet is er nog, Shen zal altijd in ons hart zijn. Maar Shaina neemt het gedeelte vast snel over dat het stuk bewaking van bloedsuikers aangaat. En als ik kijk naar wat voor een geweldige hond het is, wxe9xe9t ik dat ze ook meer brengt dan alleen dat…………

Na een lange stilte hier op het blog wordt het tijd voor een update. Shen is nog dagelijks in mijn gedachten (en gaat daar ook niet meer weg). Wat wordt onze kanjer gemist, op vele manieren….

Direct na het overlijden van Shen waren mijn bls natuurlijk puinhoop. Alle stress, alle emotie, geen wonder. Maar die puinhoop maakte ook weer direct duidelijk hoe afwezig de signalen van een hypo/hyper zijn. Het gevolg van niet meer op tijd gewaarschuwd worden voor een naderende hoge of lage bls was direct te merken. Hoge pieken en diepe dalen, de angst die ook weer terug was (niet alleen bij mij, maar ook bij mijn partner en zelfs de kids die weer door kregen wat een hypo ook weer was……..). Mijn mobieltje vergeten om mee te nemen was/is uit den boze. Want de paniek aan de andere kant van de lijn als ik mijn mobiel niet opneem is groot. Stel je voor…..

Ik heb een hele fijne internist en zij heeft geregeld dat ik vrij bovenaan het lijstje kwam met diabeten die op een sensor over mochten. Zo kwam het dat ik amper 2 weken na het verlies van Shen een sensor droeg. Ik wist; dit is een stap terug, want nu word ik vanuit het verleden gewaarschuwd (de sensor loopt ca. 20 minuten achter op de "real-time"), in plaats vanuit de toekomst (Shen waarschuwde me voor iets dat ging komen). Maar het drama dat zich met de sensor voltrok had ik niet kunnen bedenken……

Een meting met mijn gewone bloedglucosemeter was gaf vaak een afwijking van meer dan 2 mmol aan. Enkele voorbeelden: Even snel een boodschapje doen in het dorp. Sensor zegt; 7.2, mijn meter 4.1! Hret verschil tussen redelijk safe weg kunnen of een hypo krijgen onderweg! Of ruim onder de 3 zitten terwijl het apparaatje aangeeft dat je veilig op  6 zit. Zelfs na de vertraging van de 20 minuten zakte de waarde op de sensor niet verder dan een 4.8. Of deze; een halve nacht wakker gepiept worden vanwege een lage bls (tussen de 3.1 en 3.8) volgens de sensor. Terwijl mijn metertje telkens aangaf dat ik zo rond de 6 schommelde…… dat slaapt niet fijn. Niet alleen slaap je niet fijn, door dit soort voorvallen (ik heb er maar 3 beschreven, maar het waren er veel meer) kan je echt niet gaan vertrouwen op de sensor. Dat laatste moest volgens de fabrikant en haar medewerkers gebeuren. Ik moest gaan vertrouwen op de waardes van de sensor. En dxe1t kon ik dus niet. Niet alleen gevoelsmatig, maar zeker ook niet cijfermatig! Ik ga mijn leven niet onnodig superspannend leven omdat ik blind ga vertrouwen op de sensor van deze fabrikant! Daarvoor hou ik teveel van het leven en alles erom heen! Twee weken ellende dus. Ik liet me toch half bexefnvloeden door uitspraken als; "wennen", "leren vertrouwen" enz. In tijden dat sensor(ry) ernaast zat heb ik vaak de neiging gehad om het ding tegen de muur te smijten. Iets wat ik tijdens de opleiding van Shen NOOIT heb gevoeld (of iets in die richting)…… De bekende druppel was een verzuring van mijn lijf. Ik voelde me op een avond moe, misselijk en duizelig. Volgens de sensor zat ik rond de 7.1 (stabiel al een hele tijd). Ik dacht dat ik ziek ging worden, tot ik voor het slapen gaan even ging meten(half uit gewoonte, half uit voorzorg, en helemaal om mijn sensor te controleren). Ik zat op 30+! Geen wonder dat ik me ziek zwak en misselijk voelde! Mijn lijf had te weinig insuline, ging daardoor vetten verbranden en daardoor verzuren. Voor meer uitleg: ketoacidose  Normaal zou ik bij een bls van rond de 7 toch overwegen om nog iets te eten om niet in een hypo te schieten in de nacht. Wat nou als ik had vertrouwd op de sensor, een beschuitje had gegeten en was gaan slapen? Wxe1xe1r was ik dan wakker geworden? Zou ik wakker zijn geworden? Als ik had moeten spugen, het dan had afgegeven op "ach, buikgriepje?"….. Mijn kwaadheid (extra gevoed door de hoge bls) groeide bij dit besef. Ik heb eerst de insulinekraan opengedraaid, daarna de waterkraan (om zo goed mogelijk de schadelijke stoffen uit mijn lijf te spoelen) en toen de sensor van mijn buik getrokken. Ik was het zat om mijn best te doen om op iets te vertrouwen dat niet te vertrouwen is! De nacht ben ik naar omstandigheden redelijk, maar gebroken doorgekomen. Ik heb me suf gedronken in het water, elke 2 uur gemeten om mijn bls in de gaten te houden. Maar al met al eist het wel zijn tol.

De volgende dag met medtronic gebeld. De dame aan de telefoon leefde erg mee en leek erg verbaasd, zoiets had ze nog nooit gehoord. Ze zou er werk van maken en het ot de bodem uitzoeken. Als ik de verwijderde sensor even uit de kliko wilde halen kon ik hem opsturen, zodat zij hem door konden sturen naar het lab voor onderzoek…………. Ik zou de volgende dag teruggebeld worden.

Ondertussen ben ik gaan speuren op het web. In een zeer korte tijd kwam ik veel verhalen tegen over de sensor. verhalen die wel heel erg leken op mijn verhaal. Wat nou "dat heb ik nog nooit meegemaakt"? Kinderen die op de SEH van een ziekenhuis belanden met ketoacidoses waar je u tegen zegt, terwijl de sensor verteld dat alles oke is? Ook buiten onze landsgrenzen veel soortgelijke verhalen. Mijn boosheid bleef groeien! Er is hier een product op de markt gebracht dat er nog niet hoort.

De oplossing van de fabrikant was om een nieuwere sensor te proberen. Die zou in het lage gebied nauwkeuriger zijn en in combinatie met hun nieuwe insulinepomp zou het helemaal perfect werken. Waarom wordt die sensor dan nog niet standaard geleverd? Uit "economisch" belang moesten de diabeten die gerbuik maakten van de sensoren van hen "eerst maar de oude opmaken"…….. Zo geeft men een duidelijke uitleg van de farmaceutische inslag; "economisch belang" (je mag hier zelf je eigen vertaling aan geven) gaat voor het belang van de patixebnt. Hoezo schijnveiligheid?

Op het internet ook meer info gevonden over een andere sensor van een andere fabrikant. In Nederland worden deze sensoren minder gebruikt dan die ik had "gedragen". Maar zeker wel dat ze worden gebruikt. In Nederland en ook in andere landen waren de ervaringen zeer positief, weinig afwijkingen en ook een voordeel in mijn ogen; elke minuut wordt er gemeten, ipv elke 5 minuten. Geeft toch een betr beeld denk ik zo. De "achterstand" in tijd zou ook korter zijn. Wonderbaarlijk ook dat je recensies leest van patixebnten die uit eigen ervaring beide sensoren kunnen vergelijken en allemaal de free style verkiezen boven de minilink……

Uiteindelijk heb ik mijn sensor mogen inwisselen voor de andere. Wat ben ik blij met mijn "medediabeten" die eigenlijk belangeloss een aantal sensoren aan mij hebben geleend, zodat ik snel kon beginnen. Dank je wel Annemieke en Judith! Ook de heren van het telefoonteam hebben veel werk verzet, net zoals mijn dvk en internist. Super! Alleen een vertegenwoordigster wilde nog voor vertraging zorgen, maar helaas voor haar…….

Ik draag de andere sensor nu bijna een maand. Deze sensor doet wat je van een sensor verwacht. Het zij met erg veel alarmen (soms uiteindelijk onnodig), maar beter te veel dan te weinig. Een stukje veiligheid is nu terug in mijn leventje en dat van mijn omgeving. Maar………

Ondertussen ben ik er ook achter dat ik een sensor niet eens mag vergelijken met de bijzondere werking van een diabetes hulphond. Feilloos bemerkte Shen mijn naderende hypo's, ruim op tijd een waarschuwing, luisterde ik niet direct of zakte ik erg hard na het innemen van wat snelle koolhydraten, dan me veel indringerder opnieuw waarschuwen. Zo werden hypo's voorkomen voor een groot gedeelte. Nu heb ik weer hypo's, maar wordt er wel voor gewaarschuwd als ik ze heb. Geen vals alarm als mijn bls snel zakte maar wel bleef hangen op een veilige waarde, geen genoegen nemen met een slaperige reactie 's nachts (nee dan zorg je er als hypohond voor dat je wordt gehoord, is het niet door het vrouwtje dan wel door het baasje, maar je stopt pas als je weet dat er actie is ondernomen xe9n dat jet weer okxe9 is). Daarnaast was ik met Shen niet constant de hele dag met mijn db bezig. Nu wel. Zelfs bij de kids ontstaat er enige irritatie als de sensor wxe9xe9r piept (afgelopen 24 uur; 22 keer gepiept, waarvan slechts 5 een terecht alarm…….). Ik kan me geen dagen herinneren dat Shen 22 keer werd beloond voor zijn alarmeren (waarvan dus 17 niet terecht)……….. Het vertrouwen dat ik nu heb in deze sensor is er, maar staat in geen verhouding met het vertrouwen dat ik had in Shen. Ik raak eerder gestresst van de sensor en zijn gepiep, van Shen werd ik rustig, hij had mijn vertrouwen. Zijn alarm was gewoon een alarm. Als ik een alarm van Shen kreeg en ik zat dan op 5.5 dan wist ik dat ik aan een paar slokken AA-drank en wat te eten genoeg had. Genoeg en niet teveel. Doe ik hetzelfde bij een sensoralarm van 5.5 dan weet ik niet of ik echt een hypo krijg of dat enkel mijn bls net even iets snel daalt. In zo'n geval kan aa-drank en een boterham leiden tot een waarde van 10+……. Als ik te hoog dreigde te raken alarmeerde Shen. Hij bleef me in de gaten houden, maar gaf niet elke 10 minuten een alarm. Op de een of andere manier wxedst hij dat een hyper langer duurt dan een hypo. Mijn sensor heeft dat besef niet, helaas. En dan last but not least: de liefde, dankbaarheid, vertrouwen en waardering die wederzijds tussen Shen en mij heen-en-weer vloeiden, dat zal ik nooit voelen of krijgen van een sensor…….

Nothing last forever

But no matter where the road ends up

You will allways be a part of me